Op bezoek bij Kinderdagcentrum

De eenzame wipkip

Regina Schrijft

Vandaag gaan Vanessa en ik op bezoek bij een medisch kinderdagcentrum (KDC), waar kinderen in de leeftijd van 1 tot 16 jaar met een verstandelijke of meervoudige beperking of achterstand in de ontwikkeling zorg en behandeling krijgen. Wij hebben van dit centrum een hulpvraag ontvangen en gaan kijken of we ondersteuning kunnen bieden.

Regina is projectmanager bij Stinafo
Zij gelooft in een samenleving voor en met elkaar en in de kracht van beweging & muziek. #samenvoorhetgehandicaptekind

"Eén van de kinderen rent op ons af. Een grote ‘boem’ tegen ons aan, twee armen om ons heen. Oefff, dat was lief, maar wel een dreun!"

Het is een regenachtige dag. En ik rijd verkeerd omdat ik weer eens het navigatiesysteem negeer. Dat begint goed. Toch komen we redelijk op tijd aan. De fysiotherapeute van het centrum staat al op ons te wachten. Bij een kopje thee maken we kennis met iedereen. Daarna krijgen we een rondleiding.

Lange gangen vol rolstoeltjes en aangepast materiaal, deuren en hekken die we open moeten doen en vervolgens weer achter ons op slot. Wij zijn al aangekondigd en in alle groepen welkom. De groepen zijn samengesteld naar hulpvraag en leeftijd. Zo zijn er meer belevingsgerichte groepen en groepen die wat meer leercapaciteit hebben en zich voorbereiden op een school.

De ruimtes zijn heel eenvoudig ingericht maar hebben bijna allemaal - gelukkig! - een buitenruimte.

We komen ook in een soort gymzaaltje met verschillende spelende (autistische) kinderen. We krijgen een high five van een van de kinderen. In een ander klasje krijgen de kinderen les in schoonmaken. Eén van de kinderen rent op ons af. Een grote ‘boem’ tegen ons aan, twee armen om ons heen. Oefff, dat was lief, maar wel een dreun! Bij de ‘Stampertjes’ gaan we via het klaslokaal naar buiten. Nu komen we bij het doel van ons bezoek. We worden rondgeleid door Sven, die Vanessa een hand geeft. We moeten hem wel remmen; als het aan Sven ligt zien we niets, want hij stuitert en ‘stampt’ echt door alles heen.

Eenmaal buiten staan we stil. Zelfs Sven. Wat is er te zien? Niks eigenlijk. Tegels. En één eenzame wipkip. Je zou van minder treurig worden.

Een hek verderop, bij een andere groep, zien we een plastic glijbaan. Zo een die velen in de tuin hebben en die vaak eindigt in een zandbak. Maar hier is niet eens een zandbak aan het eind en de begeleidsters moeten de glijbaan vasthouden als de kinderen zich op het trapje gaan wagen, anders valt ‘ie om.

 

Een nieuwe motomed

Na al deze indrukken komen we even bij met een tweede kop thee en bespreken met de leiders hun wensen voor de kinderen.

De fysiotherapeut zou graag een motomed willen voor een groep ernstig meervoudig complex beperkte kinderen. Een motomed is ontwikkeld om training voor personen met een bewegingsbeperking mogelijk te maken. Op andere voorzieningen kan hiervoor door het KDC helaas geen beroep worden gedaan. Daarnaast zou een mooi buitenspeeltuig bij de Stampertjes geweldig zijn. Die wipkip is echt te weinig. Tja, dat vinden wij ook! We gaan naar de uitgang. Een meisje schuifelt achter haar kleine rollator voor ons uit.

Stil rijden wij naar huis

Stil rijden we naar huis. Wat hebben we een respect voor de zeer gemotiveerde medewerkers die dit geweldige werk met zo weinig middelen doen! De kinderen hebben ons hart geraakt. We zijn enthousiast en ontroerd, diep onder de indruk en ook wat verdrietig.

Wij hadden vanochtend even niet het gevoel dat we in Nederland leven… want de bezuinigingen in de zorg hakken er hier echt wel heel erg in! Maar we hebben ook een voornemen: we willen dit fantastische kinderdagcentrum blij gaan maken. En ik ga persoonlijk onze donateurs vertellen hoe nodig dat is. Waarvan akte!

Update september 2018

Met hulp van donateurs hebben wij inmiddels de motomed voor bewegingstherapie en 2 speelhuisjes mogelijk kunnen maken bij het kinderdagcentrum.

 

Bekijk hier de feestelijke opening

  • ANBI
  • Centraal Bureau Fondsenwerving
  • Vriendenloterij
  • helpfreely
  • whydonate